کرمان سرا

دیوانه لحظه لحظه اش غنیمتهبی معرفت حداقل حرف بزنیه بار برا همیشه حرف دلت رو بزنبگو ازت بیزارم...یه ذره منو ادم حساب کنمگر چه میشه ؟...

باشه بابا گرفتم من هیچ وقت نخواستم به زور ازت چیزی بخوام میدونی نابود میشی مواظب باش کلا من غلط کردم هر جور که صلاحت هست در خدمتم من گذشتم اصلن چی بود کی بود ....یادم رفت...

گاهی آدم می نشیند به دوره های عمرش که یکی پس از دیگری طی شده اند مینگرد، از جفا هایی که برگذران زندگی ام شده استتامل می کنم ،زندگی کودکی ام سراسر زیبایی و خوبی درکنار خانواده به خصوص پدر ستون و سایه بان و پشتوانه همراهم ،من کودکی شاد وپر از احساس و سرمست از زندگی و زیبایی های طبیعت ،هیچ وقت تنهاییم و سرگردانی ام در کوچه باغ های شهرم و خیال پردازی هایم با درختان و جوی آّب وسط کوچه باغ ها را فراموش نمی کنم ،عشق در را در وجودم زنده میکند وگرمی خاصی به احساسم میدهد .اوج زندگی و ابتدای نوجوانی دست بیرحم سیاست نگذاشت سایه بان و ستون زندگی همراهمان باشد ...

خدایاتو ،یه حالتی داریمثلا یک ساعت شنی رو درنظر بگیر که دانه های شندارن تموم میشن.یکی مثل تو ،از اوناست که همیشه می تونه ساعتشنی رو برگردونه...پروردگارا هیچ شباهتی به یوسف تو ندارم،نه رسولمنه زیبانه یرای کسی عزیزنه چشم به راه گریانیفقط در چاه افتاده ام!کاروانی بفرست...